Kumarda kaybedilen hizmet paraları
Toplandıkları yer orasıydı.
Süleyman Hilmi Tunahan (k.s.)'dan Necip Fazıl'a kadar,
dönemin önde gelen ilim adamı, edip, şair, müzisyen, mütefekkir şahsiyetleri
Kadıköy'deki bir mefruşat mağazasına uğrarlarmış. Bu mağaza bir anlamda,
dönemin Kamalist/Sabetayist din karşıtı tutumundan nefes bile alamaz hale
gelmiş müslümanlarının buluşma yeri olmuş.
İşte o dönemde orada genç yaşlarında iken çalışan kişi ile
tanıştım. Yıllarca aynı hatim grubunda idik. Ondan çok bilgiler aldım, sonra
araştırdım teyit ettim, hep doğru çıktı. Zaten bazen, acaba birebir aynısını
anlatacak mı diye, unutmuş gibi yaparak, daha önce anlattığı şeyleri tekrar
sordum. Hep ayrıntısına kadar aynı şeyleri anlattı.
Bahsettiğim bu zatın babası ise üstazımızın çok yakınında
bulunan, çok güzel halleri görülmüş, fazıl, veli bir zatmış. Bu şahıs
babasından da, kendisi görüp şahit olmadığı çok şeyleri dinlemiş. Onlardan da
anlattı biraz... Mesela millete çok büyük bir alim ve veli olarak yutturulan
Said Okur(Nursi) hakkında bazı sarsıcı bilgileri babasından naklen anlatmıştı.
Hz. üstazımız Said Okur'u sokak ortasında, bir mahalle serserisini azarlar gibi
son derece kaba bir üslup ile azarlamış ve "Yine söz verdin, yine sözünü
tutmadın" demiş. Bunları da teyit ettim, hep doğruydu. Bu zatın babasını
da ayrıca araştırdım. Gerçekten Süleyman Hilmi Tunahan hazretleri ile sık sık
bir araya gelme, yakınında bulunma imkanı bulmuş. Bazen hatimlerden sonra özel
araç ile evlere dağılırken, bu rahmetli ve muhterem zatı evinin yakınında
bırakmayı unuturlarmış da, geçtikten sonra akıllarına gelirmiş. Bir seferinde
dönüp arkalarına bakmışlar, aracın arka koltuklarında onu görememişler. Dönüp
evine kadar gitmişler ki orada... "Biz seni indirmeyi unuttuk. Neler
yaşandığını anlayamadık, telaşa düştük?" demişler. "İndirdiniz ya
evladım beni" deyip geçiştirmiş. Böyle çok akıl dışı kerametleri görülmüş,
vefatının üzerine onlarca yıl geçtiği halde hiç utunulmamış, ismi yad edilince
herkesin şöyle bir duruşunu düzelttiği bir zatmış bu haber kaynağımın babası...
Bir gün bu haber kaynağıma, "şu Necip'in kumarda
batırdığı hizmet parası, günümüz parası ile ne kadar eder kıyas edebilir
misin?" dedim bir hatimden önce, kendi evinde... Çay ikram etmişti bana ve
akranım olan genç arkadaşlarıma. Çaylarımızı içerken durdu düşündü, "Hiç
abartısız, Erenköy'de bir köşk alacak kadar büyük paraydı." dedi.
"Her şeyden önemli olanı ise, bu yaptıklarından hiç sıkıntı duymazdı,
rahatsızlık yaşamazdı" diye ekledi.
Süleyman Hilmi Tunahan hazretlerinin, kumarlarda harcanan
hizmet paralarından çok rahatsız olduğunu, "Efendim bu Necip Fazıl bu dar
zamanda ne yapıyor böyle, bizim içimiz acıyor, lütfen kendisine müdahale
edin" diyenlere, aslında neler yaşandığının farkına varsınlar diye "E
ne yapalım, kimse yok. Bu köpeğe de parasını verip yazdırıyoruz işte. Keşke bir
o kadar daha param olsa, versem de yine bu dava için, yine İslam için
yazsa" dediğini de anlatmıştı.
O devirde meydanda İslam adına yazan hemen hemen hiç
kimsenin olmadığını, bu yüzden Necip'e gıyabında sık sık "köpek" dese
de ona karşı ilm-i siyaset sergileyip parasını verip satın alıp kullandığını
anlatmıştı. Necip gibi çok sayıda lüzumsuz kişiyi de parasını vererek satın
aldığını ve kullandığını da eklemişti. Cevat Rıfat Atilhan bunlardan bir
diğeriydi. Gerçek Cevat Rıfat da sokakta görülse itibar edilmeyecek, selam bile
verilmeyecek, memleket meseleleri ile, din meseleleri ile aslında hiç alakadar
olmayacak birisiydi. Zaten Necip Fazıl Cevat'a, Cevat Rıfat da Necip Fazıl'a
hayatları boyunca "kafirsin" deyip durdular. Bunlarla bir arada hapis
yatan Hüseyin Üzmez'e göre isen bunların hiçbiri insan bile değildi.
Bir gün de Necip'in hanımından bahsetti bu zat. O da
gelirmiş o mağazaya... "Her telden adam vardı. Üfürükçüsü bile vardı.
Bunların bile bir işe yaramasının, ister istemez, doğrudan ya da dolaylı yoldan
İslam'a ve memlekete hizmet etmelerinin yoluna bakıldı. Kaht-ı rical yani adam
kıtlığı vardı. Necip'in hanımı Necip gibi değildi, dürüst bir kişiliği vardı,
samimi ve değer verilecek birisiydi." demişti.